Równocześnie powstała komisja doradcza złożona z siedmiu doradców nominowanych przez prezydenta.
Rada pozbawiona była władzy administracyjnej, a jej struktura, oparta na układzie geograficznym, nie była sformalizowana, opierała się na pracy doraźnych komisji i nie odzwierciedlała struktury gospodarki amerykańskiej. 28 lutego 1917 roku rada powołała do życia Radę Standaryzacji Amunicji (ang. Munitions Standardisation Board) w celu wypracowania standardów produkcji amunicji, a w marcu 1917 roku powstała Generalna Rada ds. Amunicji (ang. General Munitions Board), której przewodnictwo objął Frank A. Scott i której zadaniem była koordynacja zakupu amunicji przez departamenty rządowe. Wobec rosnącego popytu na produkcję wojenną zarówno ze strony rządu amerykańskiego, jak i aliantów wystąpiły niedobory, a ceny zaczęły szybko rosnąć. By lepiej kontrolować sytuację, zaczęto tworzyć spontanicznie kolejne komisje i rady przy udziale różnych przedsiębiorstw (powstało ich ponad 150), których kompetencje i zakres odpowiedzialności często się pokrywały, a interesy sprzedających i kupujących przenikały w niezbyt transparentny sposób.