Aleksander Mohl (ur. 19 października 1864 w Ufie, zm. 1 stycznia 1913 w Krakowie) – polski kapłan rzymskokatolicki, jezuita, katolicki pisarz i publicysta, misjonarz.
Życiorys Był synem Stanisława hrabiego Mohla i Felicji z Komarów. Ojciec za udział w powstaniu styczniowym został zesłany do Ufy i pozbawiony rodzinnego majątku Wyszki w Łatgalii. Na zesłanie dobrowolnie podążyła za nim jego żona. Po ogłoszeniu amnestii rodzina powróciła do Inflant Polskich i za specjalnym zezwoleniem odkupiła dobra Wyszki.
W 1891 wyświęcony na kapłana. Był jezuitą, cały swój majątek przekazał zakonowi. Zajmował się duszpasterstwem nauczycielek domowych w Krakowie i okolicach.
W latach 1901–1902 był misjonarzem w Afryce. Poznał język mieszkańców Zambezii i wydał książkę w języku niemieckim o gramatyce języka bantu z regionu Zambezii pt. Praktische Grammatik der Bantu-Sprache von Tete. Wydał zbiór bajek afrykańskich.