Henryk Bekker (ur. 6 czerwca 1886 w Białymstoku, zm. 31 marca 1942 w Bełżcu) – polski Żyd, inżynier, działacz polityczny i społeczny, w latach 1936–1939 przewodniczący rady gminy żydowskiej w Lublinie. Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji wybrano go na przewodniczącego Judenratu w getcie lubelskim. W marcu 1942 roku został pozbawiony stanowiska i wraz z rodziną zamordowany w obozie zagłady w Bełżcu.
Życiorys Był synem Abrama Isaaka, przedsiębiorcy i Heleny (Chaji) z d. Wajnberg. Jego rodzice mieszkali w Warszawie przy ulicy Karmelickiej 28. Ukończył szkołę średnią w rodzimym Białymstoku lub Gimnazjum Humanistyczne w Chełmie (1905).
W 1906 roku podjął studia na politechnice w Monachium, w 1911 roku uwieńczone uzyskaniem tytułu inżyniera budownictwa. Zawarł związek małżeński z Heleną Zynger z Lublina. Wraz z żoną przebywał we wschodniej Ukrainie, gdzie w sierpniu 1918 roku w Perewalśku urodziła się ich córka, Irena. Niedługo po zakończeniu I wojny światowej zamieszkał wraz z rodziną w Lublinie, przy ulicy Bernardyńskiej 23/3. Od 1922 roku pracował jako tzw. inżynier wolnopraktykujący, zaprojektował ponad 20 obiektów, w większości dla inwestorów żydowskich. Zaprojektował m.in. budynki Spółdzielczego Stowarzyszenia Mieszkaniowego „Spółdom”, kamienice czynszowe, Dom Kultury im. I.L. Pereca (ul.