Kollwitz został pochowany początkowo na cmentarzu wojennym Roggeveld, a potem na cmentarzu wojennym we Vladslo w Zachodniej Flandrii, gdzie spoczywa ponad 25 tysięcy żołnierzy niemieckich.

Według notatek rzeźbiarki, Kollwitz zaczęła planować pomnik ku czci syna i wszystkich poległych w grudniu 1914 roku. Zaangażowała się na rzecz pokoju, pisała teksty dla „”, organu prasowego socjaldemokratów. W jednym z nich przywołała cytat z Goethego „Saatfrüchte dürfen nicht vermahlen werden” (pol. „ziarna na siew nie wolno mielić”). Praca nad pomnikiem zajęła jej 18 lat. Początkowo planowała umieścić napis „Hier liegt die Jugend” (pol. „Tu leży młodość”), lecz zmieniła zdanie i pod wpływem Ernsta Barlacha (1870–1938) nadała rzeźbom rysy własne i męża. Rzeźby zostały wykonane z belgijskiego granitu przez (1886–1979) oraz Fritza Diedericha (1869–1951) i zostały wystawione w przedsionku berlińskiej Nationalgalerie.

24 czerwca 1932 roku rzeźby zostały postawione w obecności rzeźbiarki i jej męża na cmentarzu wojennym Roggeveld. Dzieło nie było dobrze