Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba SM UC-25 został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 28 czerwca 1916 roku. Tego dnia dowództwo U-Boota objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Johannes Feldkirchner, wcześniej dowodzący . Początkowo okręt został przydzielony do Flotylli Bałtyckiej, zatapiając podczas tego okresu służby dwie rosyjskie jednostki: niewielki statek hydrograficzny „Jug” o pojemności 75 BRT, który zatonął na minie 19 października 1916 roku nieopodal latarni Fästorna (Wyspy Alandzkie) i trałowiec „Szczit” (248 t), który także zatonął na minie postawionej między wyspami Hiuma i Sarema 6 grudnia tego roku.
Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Wiosną 1917 roku okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i w dniach 21 marca – 15 kwietnia odbył rejs Helgoland – Cattaro. Po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej UC-25 zatopił 6 kwietnia nieopodal Almeríi ogniem artylerii francuski szkuner „Cybele” (148 BRT), a następnego dnia ten sam los spotkał amerykański szkuner „Edwin R. Hunt” o pojemności 1332 BRT (na wysokości Oranu).