pociski rykoszetowały od stoku, spadając na atakujących.
Pod koniec średniowiecza, w związku z rozwojem artylerii, systemy obronne niektórych zamków były modyfikowane. Przed kurtynami i bastionami budowano ziemno-kamienne stoki, aby pochłaniały impet uderzenia pocisków lub wręcz odbijały je. Wieże zostały zmniejszone do wysokości murów, i przekształcone w platformy dla dział.
Wczesnonowożytne fortyfikacje europejskie
thumb|Przedstok w fortecy Mont-Louis, Pireneje Wschodnie, Francja Wczesnonowożytne fortece europejskie zostały tak zbudowane, aby utrzymać potencjalnego napastnika pod ostrzałem obrońców do ostatniej możliwej chwili. Na naturalnym, równinnym terenie oddziały atakujące jakąkolwiek wysoką fortyfikację, gdy były już blisko murów miały większą możliwość uchronienia się przed ogniem obrońców, będąc w tzw. martwym polu; przedstok składał się ze zbocza o niskim stopniu nachylenia w kierunku wierzchołka murów. Dało to obrońcom bezpośrednią linię widoczności na siły uderzeniowe, pozwalając skutecznie omiatać pole ogniem z parapetów.