W 1424 roku po raz trzeci pełnił funkcję Lorda Kanclerza. 24 maja 1426 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Sant’Eusebio.
Papież Marcin V mianował go legatem a latere w Królestwie Niemieckim, Węgierskim i w Czechach. Jako legat był głównym organizatorem najazdu niemieckich krzyżowców na Czechy, zakończonego klęską w bitwie pod Tachovem. W czasie swojej nieobecności, Onufry Lancaster zwiększył swoje wpływy w Radzie Regencyjnej. Kardynał był członkiem trybunału oskarżającego Joannę d’Arc w Rouen, widział jej egzekucję, a także koronował Henryka VI na króla Francji w Paryżu w 1431 roku. Na przełomie lat 30. i 40. XV wieku usiłował ponownie negocjować pokój pomiędzy Anglią a Francją, jednak bezskutecznie. W latach 40. pełnił także funkcję protoprezbitera. Zmarł 11 kwietnia 1447 roku w Winchesterze.
Miał nieślubną córkę Jane. W literaturze są rozbieżności, co do osoby matki. Wedle jednego stanowiska była nią Alice Fitzalan, ale istnieje pogląd odrzucający identyfikację i uznający matkę dziecka za nieznaną.
Jeden z bohaterów Henryka VI Szekspira.
Przypisy Edward Potkowski: Crécy-Orlean, 1346-1429. Warszawa 1986, s. 166.
Brad Verity: A Non-Affair to Remember – The Alleged Liaison of Cardinal Beaufort and Alice of Arundel. Foundations (2004) 1 (4): 246-268.