Matthäus Lang von Wellenburg (ur. w 1468 albo w 1469 w Augsburgu, zm. 30 marca 1540 w Salzburgu) – niemiecki duchowny, kardynał.
Życiorys Urodził się w 1468 albo w 1469 roku w Augsburgu, jako syn złotnika, Hansa Langa. Studiował na uniwersytetach w Ingolstadt, Tybindze i Wiedniu. Po studiach wstąpił do kancelarii biskupa Bertholda von Henneberga, której został sekretarzem. W latach 90. związał się z Sibillą Millerin, z którą miał trzech synów m.in. Matthäusa i Markusa. W 1494 roku został sekretarzem króla niemieckiego Maksymiliana I. W 1501 roku został biskupem koadiutorem Gurk. Władanie diecezją przejął w 1505 roku i sprawował do czasu rezygnacji w roku 1522. Nigdy nie odwiedził swojej diecezji, za to wykonywał misje dyplomatyczne z polecenia króla, podróżując do Paryża, Rzymu czy Bolonii. W 1507 rok uzyskał tytuł szlachecki, a rok później został kanclerzem królewskim. Przyczynił się do zawiązania Ligi w Cambrai oraz do nadania Maksymilianowi tytulatury „wybrany cesarz rzymski”. W 1510 roku został biskupem Kartageny. 10 marca 1511 roku został kreowany kardynałem in pectore. Jego nominacja na kardynała diakona została ogłoszona na konsystorzu 24 listopada 1512 roku i nadano mu diakonię Sant'Angelo in Pescheria.