W drodze, 29 stycznia UC-32 storpedował i zatopił zbudowany w 1910 roku szwedzki parowiec „Edda” (536 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Seaham do Halmstad (katastrofa miała miejsce na pozycji , a załogę w całości uratował i przewiózł do Kristiansand norweski statek „Hird”). 31 stycznia na pozycji na jedną z postawionych przez U-Boota min wszedł brytyjski holownik „Ida Duncan” (139 BRT), który zatonął ze stratą sześciu ludzi. Nazajutrz ofiarą okrętu padł też pochodzący z 1906 roku norweski parowiec „Jerv” (1112 BRT), płynący pod balastem z Rouen do Middlesbrough, storpedowany na pozycji (obyło się bez start w ludziach).
Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. 19 lutego UC-32 wyszedł z Helgolandu z kolejną misją, której celem było zaminowanie ujścia rzeki Tyne. 21 lutego bez przeszkód udało się mu postawić pierwszą, złożoną z sześciu min zagrodę, po czym 23 lutego rozpoczął stawianie drugiej tury min nieopodal Sunderlandu. Po bezpiecznym opuszczeniu szybu przez pierwszą minę, podczas zrzutu kolejnej doszło do jej eksplozji, która zniszczyła U-Boota na pozycji .