Zachwycił się dziełami starożytności, chrześcijaństwa i renesansu.
Wkrótce po przybyciu do Rzymu został przedstawiony Peterowi von Corneliusowi i często bywał u niego jako gość. Gdy w roku 1854 rozpoczął prace nad obrazem „Die Gefangennehmung Christi”, wzbudził zainteresowanie Corneliusa, który przez cztery lata doradzał Hofmannowi. Obraz został ukończony w roku 1858 i zakupiony przez książęcą Gemäldegalerie w Darmstadt.
Hofmann powrócił do Darmstadt w 1858 roku. Tam w następnym roku poślubił Elisabeth Werner. Małżeństwo pozostało bezdzietne.
Ponownie zajął się portretowaniem. W tym czasie stworzył także duży ołtarz dla kościoła w Obermörlen (Hesja): „Madonna mit dem Christkind und Paulus und Petrus”. Nieco później powstał ołtarz kościoła w Væggerløse na Falsterze (Dania): „Auferstandener Christus”.
W roku 1862 Hofmannowie przenieśli się do Drezna. W 1870 Heinrich Hofmann został mianowany następcą profesora Johanna Karla Ulricha Bähra na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie, której był już członkiem honorowym. W 1872 roku został odznaczony Złotym Medalem Orderu Alberta przez króla Jana, a później przez króla Alberta. W roku 1891 zmarła jego żona, a on sam wkrótce potem przeszedł na emeryturę zajmując się życiem prywatnym.