Narządy rozrodcze samców charakteryzują się grzbietowym gonostylusem podzielonym głębokim wcięciem i zaopatrzonym na powierzchni wewnętrznej w kępkę skierowanych przednio-dośrodkowo szczecinek, a brzusznym gonostylusem u większości gatunków dobrze wykształconym.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele podrodzaju występują w Starym Świecie, w krainach: palearktycznej, orientalnej, etiopskiej i madagaskarskiej. Na południe sięgają do Afryki Południowej, południowych Indii i Azji Południowo-Wschodniej. W Polsce stwierdzono 6 gatunków (zobacz: smuklikowate Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1918 roku przez C. Robertsona jako osobny rodzaj. Taką też klasyfikację stosuje J. Piesienko w publikacji z 2004, włączając doń w randze podrodzajów także Mucoreohalictus, Pachyceble, Paraseladonia, Placidohalictus i Vestitohalictus. Według C.D. Michenera cecha użyta przez Piesienkę, tj. metaliczny oskórek, jest zbyt słaba do wyodrębnienia zielniczek w osobny rodzaj. W swoim Bees of the World z 2010 klasyfikuje Seladonia jako podrodzaj w rodzaju smuklik (Halictus), zaliczając doń jedynie gatunki umieszczone przez Piesienkę w podrodzaju Seladonia s.str..
Do podrodzaju tego zalicza się 36 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Smuklikowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1918 roku