W okresie trwania Republiki był dwa okresy bez stadhoudera: Pierwszy (Eerste Stadhouderloze Tijdperk): 1650–72 i drugi: (Tweede Stadhouderloze Tijdperk): 1702-47. Jest to jednak pewne uproszczenie, gdyż są to lata, w których nie miała stadhouderów najpotężniejsza Holandia i większość prowincji. Jednak przez cały ten czas urząd stadhoudera miała prowincja Fryzji.
Urząd stadhoudera był tradycyjnie przyznawany przedstawicielowi rodu Oranje-Nassau i początkowo nie był dziedziczny. W latach 1580–1584 jedynym stadhouderem dla wszystkich zbuntowanych prowincji był Wilhelm Orański. Po jego śmierci wybrano trzech, ale od 1620 roku ukształtowała się zasada dwóch stadhouderów: męscy potomkowie Wilhelma Orańskiego byli wybierani w Holandii, Zelandii, Utrechcie, Geldrii, Overijssel, Drenthe i Groningen aż do śmierci Wilhelma III Orańskiego; we Fryzji na stadhouderów wybierano potomków Ernesta Kazimierza I Nassau-Dietz (1573-1632). W 1747 roku, po przywróceniu go w Holandii i innych prowincjach uchwalono, że funkcja ta będzie dziedziczna w linii męskiej i żeńskiej potomków Wilhelma IV pod warunkiem wyznawania przez każdego stadhoudera kalwinizmu. Odtąd był jeden stadhouder nazywany stadhouderem generalnym.