W tej sytuacji dowodzący Grupą Południową 12 Armii Iona Jakir zdecydował o opuszczeniu miasta i podjęciu marszu na północ. Grupa 30 sierpnia zgrupowała się między Birzulą i Goltą, a następnie, maszerując przez kilka tygodni i odpierając ataki oddziałów chłopskich oraz armii UNR, odeszła pod Żytomierz i Kijów. Żadnej próby czynnej walki z białymi nie podjęli również inni obecni w Odessie zwolennicy bolszewików, których liczbę szacuje się na kilka tysięcy – inna część mieszkańców miasta popierała białych.
Zdobycie Odessy było dla sił kontrrewolucyjnych znaczącym sukcesem prestiżowymE. Mawdsley: Wojna..., s. 222., jednak w perspektywie strategicznej podjęcie walki o terytoria na Ukrainie, w tym również to miasto, mogło przyczynić się do rozproszenia sił wojsk Denikina i w rezultacie niepowodzenia jego marszu na Moskwę.
Odessa pozostawała w rękach białych do lutego 1920 r., gdy została ponownie opanowana przez czerwonych, a mianowany przez Denikina gubernator wojskowy Noworosji gen. Nikołaj Szylling zarządził ewakuację drogą morskąJ. D. Smele: The „Russian”..., s. 135..
Przypisy