W 1833 r. kolekcjoner Franciszek Potocki uzyskał pozwolenie władz rosyjskich na przegląd stempli jakie pozostały w mennicy warszawskiej i skorzystanie z nich, w celu bicia uzupełniającego jego kolekcję, po dwóch sztuk z każdego rodzaju, co również objęło talar targowicki.
Po zamknięciu mennicy w 1868 roku wszystkie stemple ze zlikwidowanego zakładu przewieziono do Sankt Petersburga, gdzie w 1870 roku znów użyto stempli drugiej odmiany w celu wybicia nieokreślonej liczby talarów targowickich w srebrze oraz odbitek w miedzi. Według literatury numizmatycznej zasadnicza różnica, na podstawie której można rozpoznać petersburskie bicie to gładki rant, bez wklęsłego napisu: „FIDEI PUBLICÆ PIGNUS”, najprawdopodobniej ze względu na brak wśród stempli wywiezionych z Warszawy odpowiedniego narzędzia do wykonania napisów na rancie.
Zobacz też talar medalowy Zygmunta I Starego talar pożarowy gatunki pieniądza na ziemiach polskich
Przypisy
Kategoria:Srebrne monety I Rzeczypospolitej Kategoria:Historia polskiego mennictwa nowożytnego Kategoria:Talary Kategoria:Monety okolicznościowe I Rzeczypospolitej Kategoria:Konfederacja targowicka