Zofia Kowalewska (ur. 1853 w Baksztach Małych, zm. 1918 w Mińsku) – polska pisarka historyczna, działaczka narodowa, oświatowa i społeczna w guberni mińskiej, ziemianka.
Życiorys Zofia Kowalewska z Łętowskich urodziła się w rodzinie ziemiańskiej w 1853 w Baksztach Małychhttp://unicat.nlb.by/opac/pls/dict.prn_ref?tu=e&tq=v0&name_view=va_all&a001=BY-NLB-ar5234294&strq=l_siz=20 [dostęp 2018-11-14] w guberni mińskiej. Była żoną Eugeniusza Zawadzkiego pochodzącego z powiatu wileńskiego. W swoim majątku, w którym spędziła większość życia, prowadziła działalność oświatową i tajne nauczanie języka polskiego i historii Polski. Utrwalała ducha polskości wśród okolicznych włościan i dworów.
W swoich książkach opisywała dążenia i nadzieje Polaków podczas powstania styczniowego, życie społeczeństwa polskiego w Mińsku. Napisała książki opowiadające o działalności organizacji powstańczych i dziejach powstańców z 1863 r.
Większość jej książek wydawana była przez księgarnię Józefa Zawadzkiego w Wilnie. Interesowała się folklorem chłopskim i etnografią. Wspierała Polskie Towarzystwo Oświaty i Dobroczynności w Mińsku. Pisała artykuły i nowele w Kurierze Litewskim i Wiśle.
W Tygodniku Ilustrowanym nr 6 z 1918 roku napisano: Umierała, pytając o przebieg walk legionów. Cześć Jej światłej pamięci!
Zmarła 22 lutego 1918 roku w Mińsku.