Zastępca kanclerza nosił tytuł podkanclerzego; mieli identyczny zakres uprawnień a faktyczny podział wpływów między kanclerzem a podkanclerzym zależał od aktualnych konfiguracji politycznych. W epoce nowożytnej jeden z kanclerzy był duchownym, a jeden świeckim. Urząd istniał do końca Rzeczypospolitej (do trzeciego rozbioru w 1795 roku).
Lista kanclerzy wielkich koronnych Jan (1107–1112) Michał Awdaniec (1112–1113) Goswin (1113–1138) Lupus (1138–1145) Pean (1145–1152) Cherubin (1152–1172) Klemens (1172–1173) Stefan (1173–1206) Iwo Odrowąż (1206–1208) Wincenty z Niałka (1208–1211) Jarost (1211–1212) Marcin (1212–1213) Nanker (1213–1241) Wawrzęta Gutowski (1241–1243) Rambold (1243–1262) Paweł z Przemankowa (1262–1266) Stanisław z Krakowa (1266–1270) Prokop (1270–1280) Andrzej Zaremba (1280–1290) Wincenty (1290–1296) Jan (1296) Piotr Angeli (1296–1306) Franciszek z Krakowa (1306–1320) Zbigniew ze Szczyrzyca (1320–1356) Janusz Suchywilk (1357–1373) Zawisza Kurozwęcki (1373–1379) Jan Radlica (1380–1386) Zaklika z Miedzygorza (1386–1404) Mikołaj Kurowski (1404–1411) Wojciech Jastrzębiec (1411–1423) Jan Szafraniec (1423–1433) Jan Taszka Koniecpolski (1434–1454) Jan Gruszczyński (1454–1469) Jakub Dembiński (1469–1473) Uriel Górka (1473–1479) Stanisław Kurozwęcki (1479–1482) Krzesław Kurozwęcki