Był członkiem Warmińskiego Towarzystwa Historycznego z siedzibą w Münster, Towarzystwa Genealogicznego Prus Wschodnich i Zachodnich (Verein für Familienforschung in Ost- und Westpreußen). Przez długie lata był członkiem Stowarzyszenia im. Maximiliana Kollbego (Maximilian-Kolbe-Werk), któremu przyświecała idea ekspiacji za grzechy popełnione przez III Rzeszę w okupowanych krajach. Szczególnie zaangażował się, wraz z żoną, w pracę na rzecz stowarzyszenia po przejściu na emeryturę – zapraszał osoby do Niemiec z Rosji, Polski, Ukrainy, Białorusi, które przeżyły obozy koncentracyjne oraz ocalały z gehenny w gettach, zapewniał opiekę podczas ich pobytu i organizował spotkania w szkołach (Zeitzeugenprojekte), ażeby przekazać relacje świadków następnym pokoleniom.
Od 1992 podjął się, również w ramach akcji Maximilian–Kolbe–Werk, organizowania pomocy materialnej dla krajów dawnego Związku Radzieckiego. W ciągu kilkunastu lat Ulrich Fox wyruszał do Polski i dalej na Wschód 30 razy. Dotarł do Kazachstanu, na Krym, do Kijowa, na Białoruś, do krajów bałtyckich. Przy okazji zebrał wiele relacji, nie tylko o dramatach przeżytych w Niemczech, ale również w Związku Sowieckim. Kontakty z byłymi więźniami ułatwiała mu znajomość języka rosyjskiego.