Ideologia ta staje się przedmiotem krytyki ze względu na dostrzegany w niej konserwatyzm i elitaryzm, związek z puryzmem językowym oraz uniwersalistyczne przypisywanie wartości różnym cechom i stylom językowym, przy propagowaniu oficjalnego standardu językowego jako wyższej formy języka (nie zaś np. jako pomocniczego środka komunikacji). Ponadto, poprzez koncentrację na dialekcie standardowym i narzucanie czarno-białej koncepcji poprawności językowej, ideologia języka standardowego ma budować zniekształcony obraz języka i jego wariantywnej natury. Zdaniem socjolingwistów ideologia ta prowadzi bowiem do marginalizacji różnych odmian języka, w tym dialektów lokalnych i rozmaitych form języka potocznego. Przyznawanie pierwszeństwa językowi standardowemu w procesie rewitalizacji języków mniejszościowych może mieć negatywny wpływ na ich żywotność, sprzyjając redukcji przekazu odmian lokalnych, które nie są promowane przez system szkolnictwa.
W socjolingwistyce ideologia języka standardowego jest wymieniana wśród najbardziej rozpowszechnionych ideologii językowych, obok ideologii monoglosji.