100..
Zmarł na jesieni 1714 roku, bowiem 21 listopada tego roku sejmik generalny województwa ruskiego, odbyty we Lwowie, ze względu na stwierdzoną jego śmierć, wyznaczył w jego miejsce na deputata do kasztelana lwowskiego, na którego to został powołany Mrozowicki przez sejmik wisznieński 11 września tego roku, Siemińskiego, stolnika nowogrodzkiegoAkta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie wskutek fundacyi śp. Aleksandra hr. Stadnickiego, t. XII (Castr. Sunoc. Bel. 288. p. 2233-2242; Fasc. Cop. Castr. Leop. 18. p. 1933-1938; Fasc. Cop. Castr. Prem. 75. p. 4235–4239; Castr. Żydacz. Rei. 88. p. 2314-2320; Castr. Leop. Prot. Rei. 624. p. 1-4).. Został pochowany prawdopodobnie w katedrze archikatedralnej we Lwowie, jego nagrobek został w latach 1780–1790, w czasie przebudowy katedry, przeniesiony na inne miejsce, a w latach międzywojennych był jednym z eksponatów w Muzeum historycznym miasta Lwowa, zlokalizowanym w tzw. Czarnej Kamienicy na Rynku Głównym we Lwowie. Jego płyta nagrobna miała inskrypcje w czterech językach: polskim, łacińskim, ruskim i ormiańskimAkta Grodzkie Lwowskie, t. 500, s. 2740.Łucja Charewiczowa, Muzeum historyczne miasta Lwowa. Przewodnik po zbiorach, Lwów 1936, s.