15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 36 pułk piechoty. 20 maja tego roku, w siódmą rocznicę bitwy pod Pakosławiem, generał Jan Rządkowski odznaczył go w imieniu Naczelnego Wodza Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. mały|Prezydium Zjazdu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w Warszawie (1936). Od lewej: płk Stanisław Wecki, pułkownik Leśniewski i mjr Stanisław Stawarz. 16 września 1922, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Grudziądzu na stanowisko zastępcy szefa sztabu. Z dniem 15 października 1923 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu na stanowisko I referenta. W styczniu 1925 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy pułku.