Sam Langford, właśc. Samuel Langford, pseud. Boston Tar Baby (ur. 4 marca 1883 w Weymouth, zm. 12 stycznia 1956 w Cambridge) – amerykański bokser pochodzenia kanadyjskiego, uważany za jednego z najlepszych pięściarzy zawodowych spośród tych, którzy nigdy nie zdobyli tytułu światowego.
Życiorys Urodził się 4 marca 1883 r. w Weymouth (Nowa Szkocja) w Kanadzie, jako dziecko przeniósł się do USA. Karierę bokserską rozpoczął w 1902 roku w Bostonie; po stoczeniu 3 zwycięskich walk jako amator przeszedł na zawodowstwo.
Mimo niezbyt pokaźnego wzrostu (171 cm) dysponował ogromną wrodzoną siłą fizyczną i potęgą ciosu, zwłaszcza z lewej ręki. Mówiono, że nigdy nikogo nie uderzył z całej mocy, gdyż bał się zabić swego przeciwnika. Ilekroć jego lewa pięść wylądowała na szczęce rywala nie było takiego, który by to przetrzymał. Sam potrafił natomiast przyjąć najmocniejsze uderzenie. Przy tym nie był jedynie tępym osiłkiem. W walce wykazywał się sporym sprytem, co czyniło z niego straszliwego przeciwnika. Nie bał się nikogo, to raczej jego się bano. Wielokrotnie stawał do walki ze znacznie wyższymi i cięższymi bokserami. Wzrost rywali nie robił na nim wrażenia. Poza tym był sympatycznym człowiekiem. Do każdej walki przystępował z uśmiechem na ustach.