W samej Centralnej Radzie doszło do podziału, część jej deputowanych przeszła na stronę bolszewików, podczas gdy inni, którzy wcześniej z nimi współpracowali, zostali zatrzymani przez tymczasowy wojskowy zarząd ukraińskiej stolicy. Tego samego dnia wieczorem ponownie wybuchły walki. Najbardziej zacięte walki toczone były o kompleks budynków Arsenału, który był ostrzeliwany z dział i sam odpowiadał w ten sam sposób.
17/30 lub 18/31 stycznia kijowscy robotnicy ogłosili, na posiedzeniu rady robotniczych i żołnierskich, strajk generalny. Decyzja o strajku została podjęta po burzliwej dyskusji, gdyż mienszewicy oraz działacze Bundu byli stanowczo przeciwni powstaniu i wydali nawet deklarację wsparcia dla Centralnej Rady. Prawdopodobnie o przekonaniu robotników do przystąpienia do strajku zdecydowało wystąpienie jednego z bolszewickich przywódców, Izaaka Krejsberga. Opowiedział on o odnalezieniu zmasakrowanego ciała bolszewika Leonida Piatakowa, aresztowanego kilkanaście dni wcześniej. Po wystąpieniu Krejsberga decyzja o strajku zapadła większością 266 głosów przeciwko 11 i 22 wstrzymującym się. Wyłoniony został miejski komitet strajkowy i komitet rewolucyjny, który faktycznie jednak nie koordynował działań oddziałów w różnych częściach miasta.