Andrzej Zdzisław Makowiecki (ur. 5 maja 1939 w WarszawieWspółcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom piąty. L–M, wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1997, s. 250–252., zm. 11 października 2019 tamże) – polski historyk literatury okresu pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Teatralnej, krytyk literacki. Także historyk literatury francuskiej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Danuty z domu Paprockiej. Okres II wojny światowej spędził z rodzicami w Warszawie. Jest absolwentem XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie (1958). W 1963 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 rozpoczął na UW studia doktoranckie. Od 1966 zajmował się twórczością krytycznoliteracką. W 1968 obronił pracę doktorską „Artysta jako bohater literacki prozy Młodej Polski” napisana pod kierunkiem Janiny Kulczyckiej-Saloni. Od marca 1969 pracował w Państwowym Instytucie Wydawniczym, od grudnia 1969 w Filii UW w Białymstoku. Tam w latach 1973–1976 kierował Zakładem Filologii Polskiej na Wydziale Humanistycznym, w latach 1979–1981 był dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej. W 1980 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy „Trzy legendy literackie.