Jan z Żytawy – XV-wieczny iluminator czynny na Śląsku i we Wrocławiu.
Działalność artystyczna Jan z Żytawy pochodził prawdopodobnie z górnołużyckiego miasta Żytawa lub morawskiej Svitavy„Missale Wratislaviense”. Jego aktywność artystyczna datuje się na pierwszą ćwierć XV wieku, a jego prace znalazły odbicie w środowisku iluminatorów wrocławskich. Studiował prawdopodobnie w Pradze. Jego twórczość została zaliczona do późnej fazy stylu gotyku międzynarodowego (według Ernsta Klossa) lub do okresu przejściowego zrywającego ze „stylem pięknym” (według Alicji Karłowskiej-Kamzowej), przy czym ta ostatnia zaliczyła go do propagatorów realizmu w malarstwie śląskim w drugim i trzecim dziesięcioleciu XV wieku. Był uczniem praskiego Mistrza Mszału Hazemburskiego, przedstawiciela stylu pięknego oraz pozostawał pod wpływem twórczości innych praskich artystów, którzy działali w pierwszej dekadzie XV wieku. W jego pracach można odnaleźć również cechy charakterystyczne dla kręgu iluminatorów Biblii Konrada z Vechty powstałej w latach 1402-1403.