Po wybuchu walk o niepodległość kilku lokalnych duchownych próbowało wesprzeć oddziały powstańców Miguela Hidalgo. Jednak próby te okazały się nieskuteczne ze względu na lojalność władz Durango względem Hiszpanii. W końcu 1810 r. Pedro Celestino Negrete pokonał rojalistów w tym rejonie. W 1821 r. Durango dołączyło do już niepodległego Meksyku.
W 1825 r. Durango uzyskało status stanu i w tym samym roku powstała pierwsza konstytucja stanowa. Pierwszym gubernatorem został Santiago Baca Ortíz. W latach 50., podobnie jak i w pozostałych rejonach kraju, miała tu miejsce walka o władzę pomiędzy stronnictwami liberałów i konserwatystów. Początkowo przeważali konserwatyści, którzy jednak ostatecznie przegrali. Elita Durango poparła Porfirio Díaza w czasie jego dyktatorskich rządów. W zamian za to Diaz faworyzował ten rejon przy budowie infrastruktury kolejowej i rozwoju gospodarczym.