Stefan Bończa-TomaszewskiW ewidencji wojskowej II Rzeczypospolitej był określany jako „Stefan II Tomaszewski” celem odróżnienia od innych oficerów, w tym Stefana I Tomaszewskiego, oficera piechoty, ur. 30 sierpnia 1899. (ur. 21 maja 1899 we Trembowli, zm. 3 października 1977 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 21 maja 1899 we Trembowli jako syn Teofila. Uczestniczył w I wojnie światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W szeregach 11 Pułku Ułanów Legionowych brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany na stopień porucznika jazdy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień rotmistrza jazdy ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W latach 20. był oficerem 9 Pułku Ułanów, najpierw w Czortkowie, później w Trembowli. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronów dowodzi szwadronem. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Do września 1939 był II zastępcą dowódcy i kwatermistrzem tego pułku.