Generalnie, pomimo poprawnej, nowoczesnej konstrukcji, Samara najwięcej traciła z powodu zastosowania fatalnych materiałów oraz niedbałej produkcji, co odbiło się dosyć szybko na jakości – wskutek braku dbałości o wykonanie i nieprzestrzegania kolejnych wymogów technologicznych. Wiele egzemplarzy miało niedopracowany silnik, zużywający podwyższone ilości paliwa i oleju, trapiony dodatkowo usterkami jego osprzętu i elektryki. Jednak mimo niedokładnego wykonania nadwozia i podatności na korozję, właściciele Samar nie mieli dużych problemów z jego perforacją, dzięki grubym blachom, z jakich go wykonano. Przyczyniało się to, choć w niewielkim stopniu, do poprawy bezpieczeństwa eksploatacji, szczególnie w wersji 3-drzwiowej. Wśród silników najbardziej lubianym był dość ekonomiczny 1.3 (65 KM) (zużycie paliwa ok. 5,5–7,5 l/100 km, dynamiczna jazda 9 l/100 km), a jednocześnie dość dynamiczny – szczególnie w wersji z 5-biegową skrzynią i nadwoziem 3-drzwiowym (przyspieszenie około 16 s do 100 km/h), które dzięki nieco niższej masie kompensowało mniejszą moc.