Banknoty Banku Polskiego (1830–1831) – banknoty denominowane w złotych polskich emitowane przez Bank Polski Królestwa Kongresowego, z umieszczonym rokiem emisji 1830 albo 1831.
Rys historyczny Dzięki staraniom Ksawerego Druckiego-Lubeckiego reskryptem z 29 stycznia 1828 r. car Mikołaj I powołał w Warszawie Bank Polski (otwarty 6 maja 1828 r.) jako centralną instytucję finansową Królestwa Polskiego, posiadającą między innymi uprawnienia emisyjne zarówno własnych biletów bankowych, jak i biletów kasowych Królestwa Polskiego wydrukowanych w 1824 r. Banknoty Banku Polskiego otrzymały kurs kasowy (miały być przyjmowane w należnościach na rzecz państwa), nie były natomiast prawnym środkiem płatniczym, gdyż nie miały kursu przymusowego (osoba prywatna nie była zobowiązana do ich przyjmowania).
Po uruchomieniu banku do obiegu wprowadzono wydrukowane w 1824 r. na kwotę 16 mln złotych polskich bilety kasowe. Specjalnymi reskryptami z
2 lutego 1830 r. oraz 3 listopada 1830 r.
car określił szczegółowo wygląd i warunki emisyjne nowych biletów bankowych o nominałach: 5, 10, 50, 100, 500 i 1000 złotych polskich.