Poprzez te oraz drugie schody można przejść na drugie piętro, najpierw strefę służby, później pokój Joaquína Sorolli Garcíi (od 1941), który od 1982 roku stanowił przestrzeń biurową muzeum, a obecnie odbywają się tam warsztaty organizowane przez instytucję.
Ogrody zachowano wierne formie z czasu, kiedy rodzina Sorolla zamieszkiwała dom dzięki restauracjom przeprowadzonym między 1986 a 1991 rokiem. Odznaczają się silnymi wpływami stylu andaluzyjskiego. Alhambra oraz Alkazar w Sewilli to budynki, które najbardziej zainspirowały Sorollę, kiedy tworzył projekt przestrzeni zewnętrznej. Aby założyć ogrody, wprowadzono pochodzące z Andaluzji różnego rodzaju typowe elementy, takie jak: azulejos, fontanny, kolumny, rzeźby, rośliny oraz drzewa. Dzięki temu ogród charakteryzuje się cechami właściwymi patiom i ogrodom andaluzyjskim, takim jak: dominacja struktur geometrycznych, obecność wody oraz różnorodność kolorów, osiągnięta nie tylko dzięki barwom roślinności, ale również przy pomocy ornamentacji azulejos, które pokrywają pewne części ogroduLUCA DE TENA, Consuelo (com.) (2018). Sorolla. Un jardín para pintar.