W dedykacji dramatu skierowanej do tajemniczego Pana *** autor pisze: nie należy nigdy kochać do tego stopnia, żeby nie można było przezwyciężyć afektu, bo gdy rzeczy tak się układają, popadamy w jarzmo tyranii, a jarzma nosić nie trzeba; w końcu kochana osoba ceni bardziej miłość, która jest owocem naszego wyboru i jej zalet, aniżeli sentyment spowodowany ślepą inklinacją czy wpływem gwiazd, co łamie wszelki sprzeciw. Nie poczuwamy się przecież do wdzięczności względem ludzi świadczących nam dobrodziejstwa z musu, uważamy, że nie oferują nam nic, skoro nie są władni niczego odmówić. Niektórzy krytycy uważają, że problem głównego bohatera sztuki rozstrzyga podtytuł: dziwaczny kochanek. Ich zdaniem Corneille celowo sygnalizuje, że bohater jest raczej ekstrawagancki niż odważny. W istocie Alidora stać jedynie na bezpłodne gesty. W obronie swobody ucieka przed miłością, nieomal stręczy swoją ukochaną przyjacielowi i niczego ostatecznie nie osiąga. Dziewczyna spędzi resztę życia w klasztorze, a on rozczarowany, ślubuje na przyszłość unikać gorących uczuć i uprawiać tylko grę miłosną.