Zabudowa zwarta (także: zabudowa obrzeżna) – rodzaj zabudowy bloku budowlanego lub działki, która wypełnia cały ich front, bez pozostawiania przerwKonstanty Kokozow, Podstawy projektowania architektonicznego, PWSZ, Warszawa, 1968, s.22.

Wjazdy na podwórza lub place na tyłach wykonane są w parterach poszczególnych budynków (np. bramy). Wysokość zabudowy zwartej regulują przepisy prawa budowlanego, przy czym najczęstszym warunkiem jest wyrównanie wysokości ścian od frontu, a także i z tyłu. Zabudowa zwarta uzależniona jest od kształtu działki lub bloku budowlanego i może mieć linię prostą lub zakrzywioną. Z punktu widzenia ekonomiki wykorzystania powierzchni zabudowa zwarta jest korzystna ze względu na maksymalne wyzyskanie terenu, ale charakteryzuje się mniejszą zdrowotnością i brakiem przewiewności.

Zabudowa półzwarta różni się od zwartej dopuszczeniem przerw w zabudowie na wysokość całych budynków, co poprawia przewiewność. Zabudowa luźna charakteryzuje się wolno stojącymi budynkami różnej wielkości i przeznaczenia, ustawionymi w odległościach dopuszczanych przez prawo budowlane. W stosunku do ulic okalających kwartały zabudowy budynki mogą stać szczytami, kalenicami lub ukośnie.