Historia Ludzie osiedlili się po raz pierwszy na Flatey we wczesnych czasach historycznych, lecz nigdy nie było tam dużej populacji. Największa liczbę mieszkańców zostało osiągnięta w 1942 roku, kiedy wyniosła 120 osób. Później ludzie zaczęli opuszczać wyspę, głównie do Húsavík. Spowodowało to, że w 1967 roku nie było tam już żadnych stałych mieszkańców. Wyspa jest zamieszkiwana sezonowo podczas lata, gdy wyspę odwiedza wielu turystów.

Na wyspie brak utwardzonych nawierzchni i znajduje się tam niewiele budynków. W wielu miejscach można dostrzec pozostałości starych fundamentów po już nieistniejących domach. Najważniejsze miejsca to:

zabytkowy kościół zamknięty w 1884 roku. Został zastąpiony w 1960 roku przez kościół sprowadzony z Brettingsstaðir w Flateyjardalur, który został rozebrany i przeniesiony w obecne miejsce pomiędzy molo i latarnią morską latarnia morska, zbudowana w 1913 roku w najwyższym punkcie wyspy przy wschodnim brzegu, przebudowana w 1963 roku. Jest zasilana gazem budynek szkoły zbudowany w 1929 roku w zachodniej części osady, prowadzony przez jednego nauczyciela uczącego tylko dwie klasy, składające się ze wspólnie uczących się dzieci młodszych (klasy 1-5) w jednej, oraz młodzież (klasy 6-10) w drugiej.