Jan Paściak (ur. 20 marca 1921 w Terszakowie, zm. 3 lipca 1987 w Gliwicach) – polski chemik, żołnierz Armii Krajowej, profesor nauk chemicznych, profesor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, specjalista w zakresie chemii fizycznej i elektrochemii.

Życiorys Odbył naukę w Liceum Pedagogicznym w Rzeszowie. Po wybuchu II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie. Służył jako żołnierz NOW i AK („Chmura”, „Przedświt”). Był dowódcą rejonu „Paulina” (Pysznica) w obwodzie „Narcyz” (Nisko). Trzykrotnie był aresztowany przez Niemców (1940, 1941 i 1943). Był osadzony w więzieniach hitlerowskich w Janowie Lubelskim, na zamku w Lublinie i w Rzeszowie, znalazł się w obozach koncentracyjnych w Szebnie k. Jasła i w Krakowie-Płaszowie.

W latach 1945–1949 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1950 uzyskał tytuł magistra chemii na podstawie pracy magisterskiej napisanej pod kierunkiem Bogdana Kamieńskiego w Zakładzie Chemii Fizycznej. W 1955 podjął studia aspiranckie (doktoranckie) na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1960 uzyskał stopień doktora nauk matematyczno-fizycznych na podstawie napisanej pod kierunkiem Wiktora Kemuli rozprawy pt. „Polarograficzne oznaczanie styrenu i niektórych jego homologów” (recenzenci: Mieczysław Michalski i Jerzy Minczewski).