Tylna część reimiro jest płaska, natomiast przednia delikatnie rzeźbiona i wypolerowana.
Znane są co najmniej dwa egzemplarze reimiro, na których znajdują się znaki rongorongo, prawdopodobnie jednak zostały one dodane nie przez twórców pektorałów, lecz w późniejszym czasie.
Materiałem, z którego najczęściej wykonywano reimiro było drewno Sophora toromiro, chociaż znany jest też egzemplarz z kości walenia. Wymiary reimiro mieściły się z reguły w zakresie 24–92 cm długości, 7–35 cm szerokości i ok. 3 cm grubości.
Reimiro przypisuje się znaczenie symboliczne, jednak nie jest ono jasne: według raportu niemieckiego kapitana Wilhelma Geiselera (1847/48–1891) z 1882 roku było ono symbolem rangi posiadacza, a twarze na końcach miały należeć do bóstw; norweski podróżnik Thor Heyerdahl (1914–2002) uważał, że jest ono symbolem kolonizacji Wyspy Wielkanocnej; interpretował półksiężyc reimiro jako łódź, na której przybyli pierwsi osadnicy; według antropologa Alfreda Métraux (1902–1963) reimiro było noszone podczas ceremonii sadzenia ziemniaków kūmara, a ponieważ bóg słodkich ziemniaków był równocześnie personifikacją księżyca, reimiro należałoby interpretować po prostu jako półksiężyc.