Ostrza nieregularnie karbowane. Trzon Twardy, kruchy, pusty. Wysokość przeważnie 3,5–8,5 cm, grubość do 2–4 mm, cylindryczny ze stopniowo rozszerzająca się podstawą, czasami skręcony. Powierzchnia o barwie od bladożółtej do żółtawobrązowej, silnie pokryta luźnymi włókienkami, przy podstawie biała. Miąższ Cienki, żółtobrązowy o niewyraźnym, nieco zjełczałym smaku i bez zapachu Cechy mikroskopowe Zarodniki (9,5–) 10,0–13,5 × 7,0–8,0 (–9,0) μm, w widoku z boku nieregularnie zazwyczaj 6–7-kątowe. Czasami 5–8-kątowe. Podstawki 25–50 × 8–13,5 μm, 2–zarodnikowe, rzadko jedno lub kilkuzarodnikowe, ze sprzążkami. Cystyd brak. Strzępki w komórkach skórki o szerokości 4–7(–10) μm, promieniowo ułożone. Pod skórką strzępki nabrzmiałe o rozmiarach 50–90(–140) × 15–30 μm. Wewnątrz strzępek, czasami również w błonach komórkowych, bardzo blady pigment, nigdy nie występuje inkrustacja. Gatunki podobne Dzwonkówka ochrowa jest pospolitym gatunkiem dość łatwym do odróżnienia od innych dzwonkówek. Charakteryzuje się żółtawym kolorom, a mikroskopowo dużymi zarodnikami i 2-zarodnikowymi podstawkami. Podobna dzwonkówka gwiaździstozarodnikowa (Entoloma conferendum) odróżnia się wyraźnym wybrzuszeniem na kapeluszu i podłużnie żłobionym trzonem.