W sezonie 1965 był wicemistrzem Polski w klasyfikacji Formuły 3, a rok później był trzeci.
Uczestniczył w wyścigach za granicą, między innymi w ZSRR i NRD. Uczestniczył w Pucharze Pokoju i Przyjaźni, wygrywając eliminację w Warszawie w 1966 roku.
Debiut w RSMP zaliczył w 1957 roku podczas Rajdu Łódzkiego, gdzie Citroënem BL 11 wygrał swoją klasę. Był ponadto drugi w klasie w Rajdzie Polski. W 1957 roku wygrał jeszcze Rajd Wisły i na koniec sezonu został zwycięzcą klasyfikacji kategorii I klasy VII. W 1958 roku zadebiutował w mistrzostwach Europy, zajmując Simką Aronde 27. miejsce w Rajdzie Akropolu. Na krajowym podwórku był drugi w klasie po zwycięstwach w Rajdzie Łódzkim i Rajdzie Dolnośląskim. W 1959 roku zadebiutował w Rajdzie Monte Carlo. W Polsce, startując IFA F9 i Wartburgiem, zdobył mistrzostwo klasy IV, wygrywając trzy z czterech rajdów. W sezonie 1960 był 44 w Rajdzie Monte Carlo. W roku 1962 zajął natomiast 18 pozycję w Rajdzie Akropolu. Sezon 1964 Weiner zakończył ze zwycięstwem w kategorii 2 klasie, m.in. wygrywając Morrisem Mini Cooper Rajd Dolnośląski. W 1967 roku zajął szóste miejsce w Rajdzie Pneumant w NRD, a w RSMP zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej.