Później pracował potajemnie w atelier nad reklamami i projektami wystaw. W latach 1941–1945 służył w niemieckiej armii, a następnie trafił do niewoli.
Po wojnie został stałym rysownikiem Neues Deutschland, centralnego dziennika niemieckiej partii komunistycznej w sowieckiej strefie okupacyjnej, a potem w NRD, co wkrótce jego grafikom sygnowanym Eja dało tam dużą popularność. Od 1945 pracował w założonej przez Fritza Dudę Wspólnocie Pracy Socjalistycznych Artystów. W 1947 został wykładowcą i od 1956 aż do przejścia na emeryturę w 1973 był profesorem ilustracji i rysunku figuratywnego w wyższej szkole artystycznej w Berlinie-Weißensee. Ernst Jazdzewski był członkiem Stowarzyszenia Artystów Plastyków NRD i przewodniczącym oddziału tego stowarzyszenia w Berlinie. W 1955 odwiedził ChRL, a w 1962 Indonezję i Birmę.
Dzieła 1948 pożegnanie Karla Liebknechta, rysunek pędzlem 1949 Strajk, rysunek pędzlem 1958 Imperializm, Saharaöl, rysunek 1970 W. I. Lenin, grafika ponadto jest autorem ilustracji do wielu książek m.in.