Jest pokryty bardzo drobnymi, niebieskimi łatkami, przy podstawie często ze strzępkami białej grzybni. Miąższ O bardzo silnym zapachu podobnym do zapachu pieprznika jadalnego (Cantharellus cibarius). Cechy mikroskopowe Zarodniki różnią się od zarodników większości gatunków dzwonkówek, są bowiem niekanciaste, lecz wydłużone, kanciasto-guzowate o wymiarach: 8,8–12,0 × 6,2–7,0 µm (Gierczyk i Soboń 2012) lub 8,5-11,5 × 6,0–7,0 µm (Wölfel i Noordeloos 2001). Podstawki ze sprzążkami. Cystyd brak. Strzępki w skórcekapelusza równolegle do powierzchni, o wzniesionych końcach, szerokie, cylindryczne, wrzecionowate lub prawie kuliste.
Występowanie i siedlisko Dzwonkówka niebieskoszara odkryta została w 2001 r. na Wyspach Kanaryjskich. Jej owocniki wyrastały na korze sosny wypełniającej donicę ze storczykiem Cymbidium. Kora ta pochodziła z Europy, stanowisko na Wyspach Kanaryjskich było więc antropogeniczne. Jest gatunkiem bardzo rzadkim, ale prawdopodobnie dość szeroko rozprzestrzenionym. W Europie do tej pory potwierdzono jego występowanie tylko w Polsce, ale występuje także w Azji (Syberia, Ałtaj). W Polsce po raz pierwszy stwierdzono występowanie tego gatunku w 2010 r. w Lasach Oliwskich w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym, w 2011 r. znaleziony został w Sudetach. W 2013 r.