Wykopaliska w 1964 miały charakter podsumowujący, zbadano wcześniej pominięte obszary północno-zachodnie oraz podmokły obszar dzielący osadę na dwie części. Badania prowadzone w 1966 potwierdziły istnienie drewnianych umocnień po wschodniej stronie osady, na granicy z bagnem i częściowo w nie wchodzących.
Badania w Drohiczynie W międzyczasie, w 1953 w związku z planami regulacji Bugu rozpoczęto archeologiczne plany ratunkowe do których skierowano doc. Krystynę Musianowicz (w skład zespołu wchodziły również Maria Miśkiewicz i Elżbieta Walicka-Kempisty). Wyrównany został wówczas brzeg rzeki, odsłonięto warstwy kulturowe osady i odkryto relikty dziegciarni. Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w latach 1954–1957 zbadano niewielki odcinek osady wschodniej i część wnętrza grodziska w Drohiczynie, odcinek osady w Sowie-Kozarówce (granica Drohiczyna i wsi Zajęczniki) oraz stwierdzono istnienie wielu osad na prawym i lewym brzegu Bugu. Zinwentaryzowano kilka kurhanów w samym Drohiczynie i w okolicy. Badania potwierdziły, że gród ruski wchodzący w skład księstwa halicko-wołyńskiego pełnił funkcję punktu pośredniczącego w handlu pomiędzy księstwami ruskimi, a osadami na ziemiach polskich. Przeważająca część towarów pochodziła z księstwa kijowskiego i potwierdzała intensywne kontakty z Nowogrodem Wielkim.