Przedstawiciele rodziny prowadzą skryty tryb życia. Zasiedlają głównie warstwę ściółki, mchów i niskich paproci na dnie wilgotnych lasów. Niektóre gatunki konstruują drobne, koliste, poziomo zorientowane sieci łowne o średnicy od 2 do 3 cm, w części środkowej stożkowato wypchnięte. Sieci te zlokalizowane są w warstwie ściółki lub nad powierzchnią wody. Szczególnym przypadkiem jest Sofanapis – chilijski endemit, będący nieobligatoryjnym kleptopasożytem Austrochilinae. Żyje on grupowo w sieciach swoich gospodarzy, żerując na zdobyczy, która w nie wpada.
Taksonomia i filogeneza Takson ten wprowadzony został w 1895 roku przez Eugène’a Simona. Bardziej współczesny jego zakres zdefiniowany został w 1977 roku przez Raymonda R. Forstera i Normana I. Platnicka. W 1989 ci sami autorzy zrewidowali Anapidae Australazji i umiarkowanej Ameryki Południowej, opisując liczne nowe rodzaje i gatunki. Jörg Wunderlich w 1986 proponował synonimizację z Anapidae rodzin Symphytognathidae i Mysmenidae, jednak w 2011 sam ten pomysł odrzucił. W 2003 roku Karin Schütt zsynonimizowała z Anapidae rodzinę Micropholcommatidae, a w 2017 Dimitar Dimitrow i współpracownicy monotypową rodzinę Holarchaeidae.