Alojzy Senkowski (ur. 25 lutego 1882, zm. 3 listopada 1958) – doktor prawa, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Był oficerem rezerwy piechoty c. i k. Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 56 w Krakowie. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie służby w rezerwie i podczas I wojny światowej awansował na kolejne stopnie: kadeta (1 stycznia 1907 roku), podporucznika (1 stycznia 1912 roku) i porucznika (1 lipca 1915 roku).
Od kwietnia 1919 roku kierował pracami Inspektoratu Żandarmerii Polowej przy Dowództwie Grupy Operacyjnej gen. Stanisława Szeptyckiego. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę na stanowisku oficera sztabowego przy Żandarmerii Polowej. W marcu 1922 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie. 3 maja tego roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W następnych latach był komendantem kadry szwadronu zapasowego 1 dywizjonu żandarmerii.