Jego rysunki młodych dziewcząt, które są źródłem kultury kawaii w Japonii, są również popularne za granicą.
Ciemna strona subkultury kawaii Od kilku dekad tokijska dzielnica Harajuku jest centrum subkultury „różowej, miękkiej słodyczy, pastelowych kolorów”, czyli yume-kawaii (yume znaczy „marzenie, iluzja, wizja”). Taki też obraz tego nurtu jest kojarzony z Japonią na świecie. Istnieje jednak druga strona tego trendu. Wśród falbanek, kwiatków i uroczych maskotek pojawił się poważny temat samobójstw, depresji, zagubienia, czyli zdrowia psychicznego wśród młodego pokolenia. Nazywa się to zjawisko yami-kawaii (yami znaczy tu „choroba”). Ten styl mody i bycia podkreśla urodę, ale jednocześnie zawiera symbole przedstawiające choroby i śmierć. Pojawiły się nowe słowa, jak m.in.: itami-kawaii (itami – „ból”), anti-kawaii, kowa-kawaii (kowai – „strach, bać się”), menhera (z ang. „mental health”), kimo-kawaii (kimochi – „nastrój, stan umysłu”; tu w znaczeniu bycia jednocześnie odrażającym i atrakcyjnym, słodkim i obrzydliwym), busu-kawaii (brzydki, ale uroczy;