Aktorzy jeszcze przed chwilą skłóceni, powstają, kłaniają się i proszą o datki.
Żołnierz samochwał Jedyną rzeczywiście komiczną postacią sztuki jest Matamor, bohater, któremu Iluzja, przez wiele lat po premierze, zawdzięczała znaczne powodzenie. Fanfaron, rodem z Plautowskiej komedii Vir gloriosus, komedii włoskiej został przyswojony jako kapitan Fracasso, a hiszpańskiej właśnie jako Matamor (mata Mauros – ten, co zabija Maurów). Z komedii włoskiej, kosmiczny łgarz, który podbił już wszystkie imperia i wyruszył na podbój przestrzeni międzyplanetarnych, został przejęty przez Corneille’a. Matamor, mówiąc o swoich przewagach, używa tych samych środków, co Roderyk z Cyda, z tą różnicą, że gdy pierwszy tylko gada, drugi przykuwa uwagę, bo za jego słowami idą czyny. Grzmiąca retoryka Matamora nie znajduje pokrycia w rzeczywistości, śmieszny żołnierz jest człowiekiem znikąd, więźniem pozorów, karykaturą rycerza, którego Corneille dopiero stworzy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a Corneille’a