Pokryta jest włókienkami, lub owłosiona, często z niewielkimi plamami< o nieregularnym kształcie Blaszki W liczbie 25–60, z międzyblaszkami (l = 3-7), średnio gęste, przyrośnięte lub lekko wykrojone, wybrzuszone, początkowo białe, potem różowe, w końcu czerwonawobrązowe. Ostrza nieregularne, tego samego koloru. Trzon Wysokość 2–8 cm, grubość 3–8 mm, cylindryczny lub spłaszczony, czasami poszerzony u podstawy. Zazwyczaj jasnobrązowy, czasami prawie biały, czerwonobrązowy lub szarobrązowy, zawsze jaśniejszy od kapelusza. W górnej części oprószony, niżej srebrzyście prążkowany, podstawa z filcowatą, białą grzybnią. Miąższ Kruchy, tej barwy co kapelusz lub jaśniejszy. Zapach mączny, często dość silny. Smak mączny, zjełczały. Cechy mikroskopowe Zarodniki nieregularne, w widoku z boku 5–8-kątne. Mają wymiary (8–) 9–11,5 (–12,5) × (6–) 7–9 (–9,5) μm. Podstawki 4–zarodnikowe, ze sprzążkami. Brzegi blaszek niejednorodne lub sterylne. Maczugowate lub baryłkowate cheilocystydy o wymiarach 26–70 × 7–20 (–25) μm (część podstawowa) i 3–7 μm (szyjka). Skórka kapelusza zbudowana z cylindrycznych lub lekko nabrzmiałych strzępek zakończonych elementami o grubości do 20 μm. Wewnątrz komórek występuje brązowy pigment.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka torfowiskowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.