Dwa ostatnie natomiast ukończono z dwoma podwójnymi aparatami torpedowymi: na lewej burcie przed czwartym kominem i na prawej burcie za czwartym kominem.
W marcu 1918 rok na „Broke” po dwa działa kalibru 102 mm z dziobu i rufy zamieniono na pojedyncze centralnie umieszczone działa kalibru 120 mm na podstawach CP.VI, pozostawiając dwa działa 102 mm na końcach pokładu dziobowego. W 1919 roku analogicznie przezbrojono „Faulknor” i „Botha”.
Wyposażenie, załoga Niszczyciele miały początkowo dwa reflektory bojowe i dwa dalmierze o bazie 7 stóp (2,1 m), na mostku i nadbudówce rufowej.
Okręty miały ster zbalansowany o powierzchni 6,5 m², z napędem elektrycznym i awaryjnym ręcznym maszyny sterowej. Manewrowość okrętów była jednak mało zadowalająca i słabsza od większego lidera „Swift”, zwłaszcza przy cyrkulacji w lewo (na skutek niesymetrycznego trzyśrubowego układu).
Załoga według początkowego projektu dla okrętów w służbie chilijskiej liczyła 160 oficerów, podoficerów i marynarzy. W służbie brytyjskiej wynosiła etatowo 197 osób dla pierwszej dwójki i 205 osób dla drugiej.
Okręty według projektu przenosiły sześć łodzi: kuter motorowy długości 24 stóp (7,3 m), dwa welboty długości 25 stóp (7,6 m), dwa gigi długości 24 stóp (7,3 m) i bączek 16-stopowy (4,9 m).