Jan Wiślicki (ur. 26 grudnia 1879 w Lubaszu, zm. 9 stycznia 1944 w Starym Sączu) – polski duchowny katolicki, kanonista, profesor i dwukrotny dziekan Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Życiorys Ukończył w 1904 studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Odbył studia w zakresie prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i uzyskał tam w 1906 stopień doktora prawa kanonicznego. Był pracownikiem dykasterii watykańskich. Po powrocie do Tarnowa był w latach 1907–1909 pracownikiem tamtejszej kurii biskupiej. W latach 1909–1921 uczył religii w gimnazjum w Tarnowie. W 1921 został profesorem prawa kanonicznego na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych KUL. W 1926 uzyskał habilitację na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego i w tym samym roku otrzymał na KUL nominację na profesora nadzwyczajnego. W 1937 został profesorem zwyczajnym KUL. W latach 1929–1931 i 1935–1937 był dziekanem Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych KUL, zaś w latach 1931–1933 i 1935–1937 prodziekanem tego wydziału.
Był współzałożycielem Towarzystwa Naukowego KUL.
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 został aresztowany przez Niemców i osadzony na Zamku Lubelskim.