Ich nerki nie są w stanie wydalić nadmiaru soli (mają zredukowane kłębuszki nerkowe lub ich w ogóle nie posiadają), tę funkcję przejmują jonocyty (komórki solne).
Ryby przebywające w środowiskach słodkowodnych mają płyny ustrojowe hipertoniczne w stosunku do otaczającej je wody – tracą sól, jednocześnie wchłaniając wodę wnikającą do ich organizmu przez skrzela, skórę i wraz z pobieranym pokarmem. Jonocyty pobierają z otoczenia brakujące sole do wnętrza organizmu ryby.
Historia badań Komórki te zostały odkryte przez A. Keysa i E.N. Willmera w 1932 w skrzelach węgorza europejskiego i nazwane komórkami chlorowymi (CC od ). Taka nazwa stosowana jest nadal w odniesieniu do jonocytów (MRC), które działają w wodzie słonej lub słonawej. Dalsze badania wykazały, że oprócz wydalania soli z organizmu komórki chlorowe uczestniczą w wykonywaniu wielu innych funkcji, takich jak pobór jonów w słodkiej wodzie, regulacja kwasowo-zasadowa i wydalanie amoniaku. Komórkom odkrywanym w późniejszych latach u innych gatunków ryb nadawano różne nazwy.
W latach 2002–2012 danio pręgowany stał się jednym z najszerzej badanych gatunków do określania funkcji jonocytów. W jego skrzelach i skórze stwierdzono cztery typy MRC. Gatunkami modelowymi w badaniu fizjologii transportu jonów były też pstrąg tęczowy i inne łososiowate.
Przypisy
Kategoria:Anatomia ryb Kategoria:Komórki