W 1937 należał do założycieli Towarzystwa Polonistów RP, w latach 1938–1939 był jego sekretarzem generalnym.
Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, uczestniczył w tajnym nauczaniu. Po powstaniu warszawskim znalazł się w Lubartowie, tam był zastępcą dyrektora miejscowego gimnazjum.
W 1945 zamieszkał w Łodzi, w roku szkolnym 1945/1946 pracował w V Państwowym Żeńskim Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej oraz w miejscowym ośrodku metodycznym. W 1946 powrócił do Warszawy, w tym samym roku na Uniwersytecie Warszawskim uzyskał doktorat filologii polskiej na podstawie pracy doktorskiej „Hymny” Jana Kasprowicza napisanej pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego. W latach 1946–1949 kierował Okręgowym Ośrodkiem Dydaktyczno-Naukowym Języka Polskiego, w 1949–1951 Centralnym Ośrodkiem Dydaktyczno-Naukowym Języka Polskiego Ministerstwa Oświaty. Równocześnie do 1952 pracował w 7 Szkole Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Warszawie. W latach 1951–1956 był pracownikiem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Warszawie, tam od 1955 kierował Katedrą Historii Literatury Polskiej, w tym samym roku został mianowany docentem. W 1956 został pracownikiem Uniwersytetu Warszawskiego. W 1960 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w latach 1960−1966 był dziekanem Wydziału Filologicznego. W latach 1966−1969 kierował Zakładem Literatury Romantyzmu.