Kościoły drewniane w Chiloé – grupa szesnastu drewnianych kościołów znajdujących się na wyspach archipelagu Chiloé, w południowej części Chile. Obiekty te zostały wpisane w 2000 na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Stanowią jedyny w Ameryce Łacińskiej przykład drewnianej architektury sakralnej. Odzwierciedlają tradycję zapoczątkowaną przez wędrownych kaznodziei jezuickich w XVII i XVIII wieku, kontynuowaną i wzbogaconą przez franciszkanów w XIX wieku. Oprócz ucieleśnienia bogactwa kulturowego archipelagu Chiloé, kościoły te świadczą o udanym połączeniu rodzimej i europejskiej kultury i techniki oraz pełnej integracji jej architektury z krajobrazem i środowiskiem, a także o duchowych wartościach lokalnej społeczności.
Historia Archipelag został skolonizowany przez Hiszpanów w połowie XVI wieku. Pierwszymi misjonarzami, którzy ewangelizowali miejscową ludność byli mercedariusze. W latach 1608–1767 jezuici organizowali raz w roku trwające osiem miesięcy wędrowne misje, podczas których budowali nowe kaplice w różnych miejscach Chiloé. Po wydaleniu jezuitów ich prace kontynuowali franciszkanie. Dzięki ich wysiłkom oraz lokalnej, indiańskiej społeczności powstało co najmniej 150 drewnianych kościołów. Obecnie na wyspach zachowało się ich około 70. Kościoły budowano wzdłuż wybrzeża, aby ułatwić misjonarzom dotarcie do nich.