przy zagospodarowaniu Dworca Zachodniego w Warszawie w zakresie terenów zieleni, Koszalina, analizach ekonomicznych rozwoju Parku Kultury w Katowicach.
W 1966 podjęła pracę w Instytucie Gospodarki Komunalnej, gdzie pełniła funkcję kierowniczki Samodzielnej Pracowni Badawczej Zieleni Miejskiej, kierując m.in. studiami na temat wpływu zieleni na kształtowanie środowiska miejskiego oraz prowadząc badania dotyczące wyceny wartości drzew i krzewów. W tym okresie była również redaktorką naczelną magazynu „Zieleń Miejska”. W latach 1966–1979, jako adiunktka prowadziła zajęcia w Sekcji Architektury Krajobrazu SGGW, opracowując we współpracy z Longinem Majdeckim i Alfonsem Zielonko podręczniki dydaktyczne z zakresu organizacji zieleni miejskiej. W 1973 uzyskała stopień doktora w zakresie problematyki terenów zieleni w miastach na SGGW, za pracę Techniczno-eksploatacyjne przesłanki wyznaczania kosztów utrzymania zieleni miejskiej (na materiale porównawczym z Polski, Niemiec i Bułgarii).
W 1979 wyjechała do Libii, gdzie do 1983 prowadziła dla podmiotów prywatnych badania florystyczne otoczenia Morza Śródziemnego i terenów półpustynnych dla projektu zagospodarowania przestrzennego Trypolitanii oraz opracowała projekt nadmorskich terenów rekreacyjno-sportowych.